İsmi bende kalsın bu çocuğumuzun..Onunla Deprem sonrası Adıyaman Kimsesizler mezarlığında tanıştık. Kabirlere su veriyordu ufak tefekte harçlığını çıkarıyordu. Sohbet ettik biraz. Dilim varıp ben soramadım ama kendisi söyleyiverdi gözleri dolu dolu. Ailesinin çoğunu depremde kaybetmişti. Bu zor şartlarda da okula gidiyordu. Ve birden bir gecede büyümüş kocaman adam olmuştu.
Ne olmak istiyorsun ilerde diye sordum.
Sizin gibi sanatçı dedi. Mesela dedim hangi dalı.
Dedi şarkı söyleyeceğim ünlü olacağım çok para kazanıp, Anama sağlam yıkılmayacak ev yapacağım.
Kendimi zor tuttum haykıra haykıra ağlamamak için. Kimsesizler mezarlığında o kimsesiz çocukla gurur duydum. Onca büyük büyük insanlar varken o küçük çocuğun yüreği hepsinden büyük ve cesurdu.
Bana bir kaç şarkı söyledi. Birini sizinle paylaşıyorum.
O mezarlıkta bütün isimsiz kimsesiz adı bile bulunamayan şehitlerimize söylüyordu hep.
Niye mi?
Sesimi duyan var mı? diye.
___Mine Sarmış
ORCID Profilim
0 Yorumlar